Doorpitten

Toen mijn mama hier was om mij en Martin te babysitten heb ik haar meteen de top van Although my house laten zien en gevraagd wat ze erachter wilde. Ze koos voor geen vulling, maar alleen ongebleekte katoen als achterkant zodat het vlak blijft als tafelkleed. Die heb ik toen op tafel erop geregen en nu ben ik aan het doorpitten, met crèmekleurig garen wat ik op de Fonkeldag heb gewonnen. Het werkt prima, ik kan mooie kleine steekjes maken, maar er is weinig ruimte voor foutjes.

Hier zit het in het plastic quiltraampje. Dat weegt het minste en kan ik in bed, waar ik nu zit te blazen en puffen, gebruiken. De quiltstandaard staat beneden en de ring die erbij hoort is van hout en behoorlijk zwaar om op schoot te hebben met een stuiterend kind in je buik. Ze ligt nog altijd overdwars, wel telkens anders overdwars en heel soms een beetje schuin, maar dan wel met haar hoofd boven. Niet handig, als je vanaf morgen thuis zou mogen bevallen, want zo krijg ik haar er niet uit natuurlijk. En pijnlijk, alsof iemand door de basketbal, die ik heb ingeslikt, aan het schoppen is. Nog even doorzetten. De naamslinger, traditie hier in huis, is ook nog niet klaar. De lapjes liggen er wel voor, maar beneden.

Stitcherie en oud borduurwerk

Een van de handkarweitjes die in de planning zitten is een patroon van Ellie's Quiltplace. 

Ik kocht het vorig jaar al, met het idee het af te maken voor mijn mama's verjaardag 13 maart 2013. Ik had 1 probleempje, ik had nog nooit Stitcherie gedaan en dacht dat het zoiets als borduren was. Toch niet helemaal. Mijn oma en mijn mama waren alletwee borduursters en ze waren er goed in. 

Deze heeft mijn oma gemaakt.

En dit werkje heeft mijn mama gemaakt in de tweede klas van de MMS, ze had er een 7 voor. Het is kreukelig omdat het vuil was en ik het gewassen heb en daarna in een lijstje gestopt.

Volgens de regels moest de achterzijde bijna net zo mooi zijn als de voorzijde. Als je losse letters probeert te borduren betekent dat dus iedere letter apart aan en afhechten. Wat een ramp! Het schoot voor geen meter op en echt leuk vond ik het ook niet. Tot ik afgelopen Fonkeldag (oktober) naast Ankie zat en haar bezig zag met stitcherie. Hee, dat schoot veel beter op en de kreet "aan de achterkant wonen geen mensen" was ook een bevrijding.

Vervolgens heb ik van pure opluchting een hele adventkalender gemaakt, met stitcherie, en ben ik nu eindelijk verder gegaan met wat een tafelkleed voor mijn mama moet worden.

Voor wie nu denkt dat dit een grove belediging is, dat valt wel mee. Mijn mama is geen liefhebber van huishouden en heeft al jaren een spreuk ophangen, die zegt "my house is clean enough to be healthy and dirty enough to be happy", dus deze mag daar van haar echt bij.

Ik ben nu bij de laatste twee lapjes aangekomen, deze zijn al af.